Tradycją stało się regularne odwiedzanie przez wychowanków gr. I przełęczy Niedźwiedziej. Jest to bardzo urokliwe miejsce, które sobie upodobaliśmy ze względu na ciszę i spokój. Mimo, iż przebiega tamtędy szlak turystyczny prowadzący do Zagórza Śląskiego, rzadko można na nim spotkać większe grupy turystów. Niekiedy przemknie nim kilkoro piechurów.
To właśnie tu, lubimy odpoczywać w hamaku, gotujemy na żywym ogniu i przede wszystkim odpoczywamy przy wspólnych rozmowach popijając herbatę lub kawę.
To miejsce w wielu z nas przywołuje wspaniałe wspomnienia: kolegów i wychowanków z poprzednich lat, wesołe sytuacje, podziwiane zachody słońca, smak wspólnych posiłków, trud budowania obozu i uczucie satysfakcji kiedy tarp nie spada nam na głowy, a ognisko nie wygasa przed wcześnie, wspólne sesje fotograficzne z tymi, których spotkamy dopiero za jakiś czas…
I tym razem, na przełomie września i października, pod opieką wychowawcy Kacpra Jefmańskiego udaliśmy się na pierwszy w tym roku szkolnym biwak. Tradycyjnie podzieleni na zespoły rozbiliśmy obóz w „naszym miejscu”, przygotowaliśmy kuchnię. Wspólnie gotowaliśmy, dyndaliśmy w hamakach, odpoczywaliśmy. Wspaniały to czas, kiedy możemy być razem i budować naszą społeczność! Znaleźli się nawet tacy „wariaci”, którzy ledwo zobaczyli kawałek trawy, a już zdjęli buty i skarpety… na boso… tak właśnie, cały biwak na boso, uziemieni… połączeni z otoczeniem… I jak się ostatecznie okazało, nie był to wcale taki zły pomysł, stopy odpoczęły niesamowicie.
Ale wizyty na przełęczy to nie tylko biwak, dobre jedzenie, pyszna kawa i relaks. Tam uczymy się wielu ciekawych, przydatnych umiejętności. Czas wspólnych rozmów wpływa na nas kojąco, a plener fotograficzny, który rozpoczyna się w chwili opuszczenia murów placówki daje nam możliwość zachłyśnięcia się fotografią. Nie ma wielu przyjemniejszych rzeczy jak uchwycenie piękna otaczającego nas świata. Nauka w takich warunkach, w takim otoczeniu i z takimi kompanami jest po prostu wspaniałym doświadczeniem.
Już nie możemy się doczekać kolejnej wizyty. To co? Może następnym razem zachód słońca?…
Albo … Wschód!…

Tekst i zdjęcia – K. Jefmański